Paseaba distraído por
Leucochloridium es un parásito bastante dañino. Un bichejo chungo. Realmente los parásitos son así. Pero el nombre molaba. Por lo que se esperaba de la formación artística Leucochloridium fuera parásito en el mundo artístico. En eso no defraudaron. Confesaban abiertamente co fin de esta experiencia era “infectar o cerebro do espectador para alcanzar ao seu subconsciente”. Ondia, a eso non se podía fallar. ¡Qué pasada!.
Algo que llama la atención sobremanera a alguien con algunas primaveras es que las gentes olviden facilmente co mundo é vello. Pese o cal todolos anos aparecen grupos de rapaces dispostos a re-inventar algún arte, dándolle unha nova ollada, crítica ca situazón da arte actual, inmóvil e caduca por definición. Recordo o que me dixo un ex-profesor meu fai pouco cando lle preguntei por como lle ía cas novas xeraciós:
-Ben, coma sempre. Pero día a día eu son un poquiño mais vello i eles sempre teñen vinte anos. I esto é un pouco frustante.
Nesa edade, uns procesos febriles se instalan no noso coco. Penso que en homeneaxe a eles temos un més cuio nome recordaos: Febreiro. Porque o mumdo, como xa dixen é vello, e o igual co zorro que sabe mais por vello que por zorro, o mundo tamen ten a súa sabiduría. E non se incomoda.
Recordo tamen os incrédulos, hombres de poca fé, que viñan a ser naturales de Santiago cando atopaban todolos xoves con ducias e ducias de xenios que querían cambiar o mundo recitando poesía. Certo é que ían un pouco bébedos, que cantaban canciós horribles, e mexaban nos muros das igresias. Isto todolos anos chegaba a aburrir un pouco.
Pero mentiría si non falara de que esas febres tamén me afectaron a mín e a uns colegas. Certo é ca nosa proposta era mais convencional. Tan sóo editamos unha revista de fotocopias e de poesía. Chamábase Carne Viva, nome proprio.
Con retraso provocado pa xerar atención, o cal na maioría dos casos conseguiron. Abriron as portas e se viron unhos auriculares que colgaban do teito e que caían dentro dunha gaiola humana. Entendimos dónde se había de poñer. Había naquel espazo algo de escultórico, de máxico. E o espectáculo tamén era así, lástima que eu non aguantara sentado no chan porque alguen dixo de por sillas, causa rexeitada por burguesa. Pero é que claro colegas a mín non me motiva estar sentado no chan.
Si eu me esforzei un anaco en entender os sonogramas líricos, penso que non sería moito pedir que eles pensaran un pouco nos maiores.
O caso e que saín e me tomei unhas cervezas, mais que nada para desinfectarme.
E mañá escomenza o fin de semana.
Escribe un comentario
Los comentarios están cerrados